De Moesstraat is al in de 17e eeuw aangelegd als verlengde van de weg vanaf de stadspoort in de Oude Boteringestraat naar de stadsrand, welke in de 17e eeuw al het terrein van talloze moestuinen was, gelegen bovenop de vruchtbare uitloper van de Hondsrug aan de Noordwestkant van de stad Groningen. Toen die langzamerhand grotendeels bebouwd werden bleven de moestuinen buiten de vesting, de plek waar nu de Noorderplantsoenbuurt en de Tuinwijk staan, nog over. Officieel maakte dit stuk van de Moesstraat niet eens deel uit van de gemeente Groningen. Er werd zelfs een apart dialect in de Moesstraat gesproken, dat niet op het Stadsgronings, maar veel meer op het Hogelandsters leek. Vanaf de vestingwerken had de straat ook helemaal een dorps karakter. Er waren meerdere cafés, zoals De Zoutkamp en De Tuinbouw. Vooral in café De Tuinbouw werd de verhuur van de tuinderijen langs de Moesstraat geregeld.

De Stadjers kwamen nauwelijks in de Moesstraat, de tuinders (Moeskers) brachten hun producten zelf in de stad aan de man. Met name de vrouwen, gekleed in lange zwarte rokken met een wit schort en zwarte kralen om de hals liepen dan achter de door een bok getrokken groente- of melkkar de stad in. De enige aanleiding voor Stadjers om er toch te komen was het feit dat de straat deel uitmaakte van een wandelroute die in de Bessemoerstraat begon en via de Moesstraat en het zogenaamde Studentenpad doorliep tot aan het Selwerderdiepje. Tegenwoordig is de Moesstraat onderdeel van de 2e etappe van het Pieterpad.

De hele straat behield in de 18e en grotendeels de 19e eeuw het dorpse karakter, maar dit veranderde vanaf 1880 flink door de aanleg van de spoorlijn naar Delfzijl en de bouw van de rooms-katholieke Heilige Hartkerk met klooster en schoolgebouwen aan de Moesstraat. De dorpse sfeer is er echter nog steeds.

In 2022 is Café de Moesker geopend, de naam van ons café is een eerbetoon aan de vroegere bewoners van de wijk: de Moeskers.